Deze week heb ik het boek Godenkind van Olette Luitwieler gelezen. Ik had het boek voor mijn vriendin gekocht en ik ben er eerst zelf in gaan lezen.
Het boek boeide me direct.
Het boek gaat over een jongen van 15 jaar die niet meer praat. Zijn moeder gaat met hem van hulpverlener naar hulpverlener om te onderzoeken wat er toch mis met hem is. Zij vindt hem namelijk 'niet normaal' en een diagnose zou kunnen helpen om hem te begrijpen.
Het boek is geschreven door de ogen van de jongen. De jongen beschrijft hoe hij met de wereld omgaat en hoe alle mensen om hem heen poppenkast spelen. Hij begrijpt niet dat mensen hem 'niet normaal’ vinden, hij vindt die mensen namelijk niet normaal, niet echt.
Uit het boek blijkt niet precies wat de reden is dat de jongen niet meer praat. Er wordt wel een link gelegd naar zijn vader die toen hij jong was, is vertrokken en waar hij nooit contact mee heeft gehad.
Een boeiend en actueel boek over de binnenwereld van een kind die anders dan volwassen met de wereld wilt omgaan.
